You’re beautiful

დაახლოებით ორი კვირის წინ mirrandawt მომწერა ძალიან კარგი კორეული სერიალის სახელი, You’re beautiful. და დიდი მადლობა მას, რადგან ასე კარგა ხანს არ მიხალისია, და რაც მთავარია ისე ძალიან მომეწონა, რომ არ ვიცი პირველად იაპონური რიმეიქი ვიპოვე, ჯერ ორიგინალი მეგონა და ყურება დავიწყე, რა თქმა უნდა ძალიან მომეწონა. იაპონური ვერსია 2011 წლიანია და  Ikemen desune ჰქვია. ერთი სეზონია და 10 სერიისგან შედგება. მართალია ბიჭები გოგონებს ჰგვანან ამ ვერსიაში, მაგრამ მაინც ძალიან სახალისო და სასიამოვნო საყურებელია

 ესეც ტრეილერი

მაგრამ როდესაც კორეულ ორიგინალს ვუყურე, რომელსაც  Minami Shineyo ჰქვია, მივხვდი რომ იაპონურ ვერსიაში ბევრი რამაა გამოტოვებული და ორიგინალი მაინც სხვაა სამი სერიაღა დამრჩა საყურებელი და იმდენს ვიცინი და ისე ვხალისობ, კარგა ხანია ასე არც ერთი სერიალის ყურება არ გამხარებია  ორივე ვერსიაში ძალიან კარგი და სიმპათიური ქასთია, და თუ ყურებას გადაწყვეტთ, მაინც ორიგინალიდან დაწყებას გირჩევთ.

მთავარი მოქმედება ტყუპ და-ძმას გარშემო ვითარდება. თუმცა ძმა თითქმის არ ჩანს, ერთადერთხელ აჩვენებენ და ისიც გაკვრით. ტყუპისცალ ძმას ძალიან პოპულარულ ჯგუფში აიყვანენ. ბენდს A.N.JELL ჰქვია და ბიჭებითაა დაკომპლექტებული. ახალბედა ჯგუფის წევრი პლასტიკურ ოპერაციას იკეთებს, და რეაბილიტაციისთვის და გამოჯანმრთელებისთვის დრო სჭირდება. ამიტომაც ბენდში რომ დანაკლისი არ შენიშნონ, მენეჯერს მონასტრიდან მისი ტყუპი და მოჰყავს, რომ დროებით ძმის როლი შეასრულოს…

სახალისო და საინტერესო საყურებელია, არ მოიწყენთ და რაც მთავარია ისე საყვარლად და კარგად აცვიათ და ისეთ კარგ სამკაულებს ატარებენ ბიჭები, რომ რა ვიცი

ესეც სურათები და ტრეილერი

საუნდტრეკებიც ძალიან ლამაზი აქვს და ყველა მომეწონა განსაკუთრებით კი ეს საყვარელი სიმღერა

ძალიან დიდი მადლობა მირანდას, რომ ასე გამახალისა :*

 

 

მე და… ორსულობა

დღეს ძალიან, ძალიან, ძალიან სასიხარულო ამბავი გავიგე მალე პატარა ნათლული მეყოლება. სოფო ორსულადაა.  სანამ პოსტის დაწერას მოასწრებს, მე დავასწრებ ჰოდა დილიდან ზუსტად მიგრძნობდა გული და ველოდებოდი და შუადღისას ასეთი კარგი ამბავი გავიგე. ჰოდა მესამე ნათლულიც რიგშია

ამ ძალიან ბედნიერმა ფაქტმა იმაზე უარესად დამაფიქრა ვიდრე ვფიქრობდი ხოლმე.  და ჩემს თავს კითხვა დავუსვი : ნეტავ შენ რას იზამ, როცა გათხოვდები?

საერთოდ ჩემი დამოკიდებულება ორსულობის მიმართ საკმაოდ რთულია. ეს იციან ჩემმა გარშემომყოფებმა და მუდამ გავურბივარ ამ საკითხზე მოსაზრების გამოთქმას, განსაკუთრებით ხანშიშესულ ადამიანებთან, იმიტომ რომ ზუსტად ვხედავ ხოლმე მათ თვალებში ასეთ ფიქრს : “ნეტავ ეს მაცემინა” ან რაღაც მსგავსს ფიქრობენ დარწმუნებული ვარ

ამ ბოლო დროს ჭკუა ვისწავლე. ყველას ვეთანხმები არა მარტო ამ საკითხზე, არამედ ყველაფერზე. გულში კი ჩემს აზრს ვინახავ. იმტომ რომ ლოგიკურ ნაფიქრალს ვერავის ვაგებინებ, მაშინვე ჩაქოლვაზე გადმოდიან, ასე რომ საერთოდ თავს ვიკავებ ჩემი აზრის გამოთქმისგან და ბლოგიც ცოტა ამიტომ მეხმარება. აქ ვაფრქვევ ზომის ფარგლებში რასაც სხვებთან ვერ ვამბობ.

პირადად ჩემთვის ბავშვის ყოლა უდიდესი პასუხისმგებლობაა. და ამისთვის დროა საჭირო და ფსიქოლოგიური მომზადება. ისეთივე ძნელია ამ საკითხზე ფიქრი და ჩემს თავთან შეთანხმება, როგორც…

არ ვიცი ვისთვის როგორ. მაგრამ ჩემამდე ვერასდროს დავა ის ფაქტი, რომ როგორც კი გათხოვდები იმ დღესვე ან პირველივე თვესვე თუ არ დაორსულდი, სამუდამოდ რჩები ყბადაღებული მეზობლების და ნათესავების განხილვის საგანი.

მოკლედ არ მინდა ამაზე უარყოფითი რამის დაწერა, მაგრამ რაც მთავარია დღეს ძალიან ბედნიერი ამბავი გავიგე, ჩემი ბავშობის  მეგობარი ორსულადაა და გილოცავ სოფ გილოცავ გილოცაააააააააააააააააააააააააააავ! :*

ჩემი სამკაულები ბოლო ნაწილი

ესეც ასე, ბოლო ყუთიც გავხსენი ბოლო სამკაულების ნაკადს მოვუწყვე ფოტოსესია იმედია თავი არ შეგაწყინეთ. ვეღარ და ვეღარ მივედი ბოლო ნაწილამდე

მართალია ეს სამკაულების ყუთი არაა და ე.წ “კოსმეტიჩკაა”, იმხელა ტევადობისაა, რომ ამდენი რამე ჩავტიე

ჩემი უსაყვარლესი სამაჯურები, რომლებსაც არ ვიშორებ და წლის ნებისმიერ სეზონზე ვატარებ.

ესეც საყვარელი ყელსაბამი და სამაჯური ერთად, მაგრამ მარტო სამაჯურს ვხმარობ.

ესეც ჩემი უსაყვარლესი პატარა გვირგვინი.

ეს ზარდახშა მთლიანად ვერცხლისა.  ლამაზია და ვუფრთხილდები.

 

ეს სამაჯური ჩემი ასაკისაა და დედამ სიმბოლურად მაჩუქა ოქროს დაბადების დღეზე

ეს კი უცხო საზაფხულო ყელსაბამია, რომელიც საკმაოდ პრეტენზიულია, მაგრამ ყელზე ძალიან ლამაზია.

ესეც ასე. კიდევ რაღაცები მაქვს რაც კიდევ სხვაგან მაქვს განაწილებული, ისინი მოგვიანებით

 

 

ცოტა განსხვავებული…

 

დღეს მინდა გესაუბროთ წიგნებზე. ვისაც კითხვა უყვარს, დარწმუნებული ვარ აუცილებლად ეცნობა ჩემს მიერ დასახელებული წიგნები და თუ არ ეცნობა, წაიკითხავს მაინც ახლა ახალგაზრდა და ახალი ავტორების წიგნებს კითხულობენ, რასაც სრულიად მივესალმები, მაგრამ მე რატომღაც არ გამჩენია სურვილი წამეკითხა ახალი წიგნები, არა იმიტომ რომ რამე პრეტენზია მაქვს, პირიქით, არანაირი, მეც ავტორი ვარ ბოლოს და ბოლოს მაგრამ ალბათ მოვა დრო, როცა წავიკითხავ

ჩემი ე.წ  “წიგნომანია”  დაახლოებით რვა წლიდან დაიწყო. მაშინ გვერდზე გადავდე “საზღვარგარეთული ზღაპრები”, მახსოვს ინდიელებზე ვკითხულობდი და მიხაროდა და პირველი, ჩემი ასაკისთვის სერიოზული წიგნი წავიკითხე. ძალიან კარგად მახსოვ,ს ეს იყო მაინ რიდის “თეთრი თათმანი”. ამის მერე მიყვა მაინ რიდის თითქმის ყველა ტომი, რაც სახლში მქონდა, და გადავწვდი მთელს მსოფლიო ლიტერატურას ჩემი ეს გადარეული გრაფიკი, როცა დღეში ფურცლის გამოუტოვებლად ვკითხულობდი დაახლოებით ორ საშუალო ზომის წიგნს, გაგრძელდა თხუთმეტ-თექვსმეტ წლამდე. შემდეგ ნელნელა დავუკელი, ალბათ ლიმიტი ამომეწურა 90 იან წლებში კი ვიცით რა მდგომარეობაც იყო. სანთლის და ლამპის შუქზე დღე და ღამე კითხვამ მხედველობა დამიქვეითა და ჩემს განუყრელ სათვალემდეც მიმიყვანა

საბოლოოდ დედაჩემი იმ ზომამდე მიმყავდა, რომ წიგნების დახევასაც აღარ ერიდებოდა, რომ ცოტა ხნით მაინც დამენებებინა თავი ( ასეა,გადაჭარბებული არაფერი ვარგა )

იმ დროს მე და სოფო ზუსტად ერთად ვიყავით წიგნებით გატაცებული და მერე  ერთმანეთს ვუზიარებდით ჩვენს შთაბეჭდილებებს წაკითხულის შესახებ.

ახლა დროა გაგაცნოთ ჩემი უსაყვარლესი წიგნები

1. ემილ ზოლას “ქალთა ბედნიერება”. ჩემთვის ეს წიგნი უკვდავია. წარუშლელი შთაბეჭდილება დატოვა თავის იდეალური მაღაზიების აღწერებით, შინაარსით და ყველაფრით ერთხელ ლექტორთან წამომცდა, ძალიან მიყვარს მეთქი და ტუჩი ამიბზუა, ეგ წიგნი ზოლამ ფულის გულისთვის დაწერაო. სულ არ მაინტერესებს რისი გულისთვის დაწერა. მთავარია ძალიან მიყვარს და ყველას გირჩევთ წაიკითხოთ. ერთი სიამოვნებაა

2. როდესაც შარლოტა ბრონტეს “ჯეინ ეარი”  გამოვიტანე ბიბლიოთეკიდან, საკმაოდ დიდი წიგნია და ორ-სამ საათში ვერ მოვერიე. სამაგიეროდ მთელი დღე არც მიჭამია, არც დამისვენია, მაინც ბოლომდე წავიკითხე წიგნის ეკრანიზაციამ რატომღაც არ მიმიზიდა, მიუხედავად იმისა, რომ რომანი ასე მიყვარს. არც ერთი ფილმი და მგონი ოთხია უკვე გადაღებული იმდენად ღრმად არ ასახავს შინაარსს, როგორც შარლოტას აქვს გადმოცემული.

3. ჯეკ ლონდონის დიდი თაყვანისმცემელი არ ვარ, სიმართლე რომ ვთქვა, მაგრამ მისმა ” ზღვის მგელმა” იმდენად შემძრა და იმდენად სასიამოვნოდ გამაოცა, რომ დღემდე ვკითხულობ და ვკითხულობ. მგელი ლარსენი იმდენად უნიკალური და იმდენად გამორჩეული პერსონაჟია, რომ ის დღემდე ჩემი ფავორიტია და მიკვირს, რატომ არ გადაიღეს ამ სათავგადასავლო, მაგრამ ძალიან ღრმა და ორიგინალურ რომანზე ფილმი. ან გადაიღეს და მე არ ვიცი

4. რიუნოსკე აკუტაგავას “დიალოგი წყვდიადში” ერთერთი ჩემი ყველა დროის უსაყვარლესი წიგნია შესანიშნავი საშინელებათა მოთხრობების ნაკრები და  იაპონელების სიყვარულს წიგნებშიც არ ვუღალატე მისი მოთხრობები პირდაპირი გაგებით უბრალოდ შემზარავია ამ კრებულში. მაგრამ გენიალური. ასე რომ, ყველას გირჩევთ წაიკითხოთ.

იმედია ძალიან არ შეგაწყინეთ თავი წიგნებზე ლაპარაკით. და მაინტერესებს, თქვენ რა წიგნები გიყვართ?

 

ტყავის ქურთუკი iyide.wordpress.com დან

დაახლოებით ერთი თვის წინ, როდესაც  ბლოგი “იყიდე” ჯერ კიდევ იდეაში იყო, მაგრამ წინასწარი მზადება მიმდინარეობდა, შევნიშნე ტყავის ქურთუკი, რომელიც რომ არ გამომეწერა, უბრალოდ არ შეიძლებოდა.  ჰოდა გადავწყვიტე მათი პირველი კლიენტი მე გავმხდარიყავი და შევუკვეთე. დაახლოებით ერთ თვეში ჩამოვიდა ზუსტად ისეთივე მომხიბლავი, როგორსაც ველოდი

ზუსტად ასეთი არა, მაგრამ უკეთესი და ულამაზესი ტყავის ქურთუკები აი აქ შეგიძლიათ ნახოთ და ისეთივე ჩამოვა, როგორიცაა სურათზე, მე ზუსტად იგივე ჩამომივიდა

ესეც ჩემი ძველი პოსტი  და შეგიძლიათ შეადაროთ

მოკლედ ძალიან კმაყოფილი ვარ ჩემი შენაძენით და ძალიან ლამაზად დგას ტანზე. სარჩულიც ძალიან მომწონს და რაც მთავარია ისეთი ჩამოვიდა, როგორსაც ველოდი.

ახლა ასეთ ბედნიერ ხასიათზე გიტოვებთ ამას

ჩემი სამკაულები ნაწილი 3- საყურეები

დღეს გვიან ღამემდე დაწერას ვერ მოვახერხებდი,   ტყავის ქურთუკი ჩამომივიდა, რომელიც ახალ წელს შევუკვეთე. უნდა ჩამოვიტანო, მერე ხან იქ ვარ გასასვლელი ხან იქ, ასე რომ დილითვე გიტოვებთ პოსტს

დღეს ჩემი საყურეების სურათებს შემოგთავაზებთ, მაგრამ ცოტა არ იყოს იმედგაცრუებული. რატომღაც მეგონა რომ ბევრი მქონდა და რომ გადმოვალაგე, არც ისეთი ბევრი გამოვიდა, როგორც მეგონა მაგრამ არა უშავს, იმედია მოგეწონებათ

საყურეებს ცალკე hello kittyს ყუთი გამოვუყავი, ასე რომ ყველა საყურე ამ ყუთიდანაა.

ესეც ცალი საყურეები, ადრე როცა მოდაში იყო ცალ-ცალს ვატარებდი, და იქიდან შემომრჩა

ეს კი დღემდე ჩემი უსაყვარლესი საყურე, ანიმეს ფიგურაა წესით ვოკალოიდის ჰათსუნე მიკუ უნდა იყოს, მაგრამ ამას ყვითელი თმა აქვს, იმას ლურჯი და ვერ მივხვდი საიდანაა

ესეც ასე, ახლა კი დღის განმავლობაში რომ არ მოიწყინოთ, ყველასთვის კარგად ნაცნობ, ძალიან ძალიან fashion, და ალბათ ბევრისთვის საყვარელ სიმღერას გიტოვებთ

 

სამყაროს აღსასრული

აპოკალიფსის შესახებ ახალს ნამდვილად ვერაფერს დავწერ, მაგრამ მინდა მეც შევეხო ამ თემას.

აპოკალიფსი, ანუ მსოფლიო აღსასრული ყოველთვის ხშირად განსახილველი და საინტერესო იყო, არის და იქნება.  ვფიქრობ, რომ რაც უფრო დიდი დრო გადის და რაც უფრო მეტად ვვითარდებით, მით უფრო მეტად გვეშინია ქვეყნიერების დასასრულის.  ქრისტიანობაში ჩვენ მას ვიცნობთ როგორც “მეორედ მოსვლას” და ვიცით, რომ ოდესმე, იესო ქრისტე ხელმეორედ დაბრუნდება დედამიწაზე და ეს იქნება ყველაფრის დასასრული. შემდეგ დაიწყება საიქიო ცხოვრება და ყველა მიიღებს იმას, რაც დაიმსახურა. შესაბამისად მოხვდება ან სამოთხეში, ან ჯოჯოხეთში.

მეცნიერებაში კი მეორედ მოსვლა სხვანაირად მოიაზრება და მას აპოკალიფსს, ანუ სამყაროს აღსასრულს უწოდებენ.

რადგანაც მეცნიერება მუდამ ეწინააღმდეგება რელიგიას, მისი მიხედვით, სამყაროს რაიმე დიდი კატაკლიზმა: მიწისძვრა, წყალდიდობა, რაიმე ძლიერი ბუნებრივი სტიქია ან დედამიწაზე შემოჭრილი უცხო სხეულები, კომეტა ან სხვა პლანეტა დაღუპავს. ამ ბოლო დროს გავრცელდა ვარაუდი, რომ დედამიწას უცხოპლანეტელების შემოსევა მოუღებს ბოლოს.

2012 წლის  მსოფლიო აღსასრული განსაკუთრებით ყურადღების ცენტრშია და ალბათ ნახევარ მსოფლიოს მის ხსენებაზე შიშის იპყრობს.

ერთი პერიოდი მეც ძალიან მეშინოდა და მეგონა, რომ 2012 წლის ბოლოს ყველაფერი დამთავრდებოდა. ამ მასობრივ პანიკას ხელი შეუწყო  ფილმისთვის აგორებულმა კამპანიამ. თუმცა დღემდე გვაჯერებენ, რომ რადგან  კაციჭამია მაიას ტომმა კალენდარი 2012 წლის 21 დეკემბრით დახურა, ამ დღეს აუცილებლად მსოფლიო აღსასრული დადგება. ასევე ვრცელდება ინფორმაციები პლანეტა ნიბირუს შესახებ, რომელიც დაზუსტებული არაა, და უცხოპლანეტელთა ხომალდების შესახებ, რომლებსაც თვენახევრის წინ უნდა მოვენახულებინეთ, მაგრამ აგვიანებენ მგონი  :)

 

ამჯერად ნამდვილად აღარ მჯერა ამ ინფორმაციის, მაგრამ მაინც ვფიქრობ, რომ ზედმეტად ბევრი კატასტროფა და ზედმეტად ბევრი სტიქიური უბედურება ხდება, რაც აპოკალიფსის მოახლოებას კი არ გვაუწყებს, იმას გულისხმობს, რომ ეს მხოლოდ ადამიანების ბრალია. და ეს ხდება იმიტომ, რომ ბუნებრივი რესურსები თითქმის სულ ამოვწურეთ, გავანადგურეთ, დავარღვიეთ ყველაფერი და დავანგრიეთ, სადამდეც კი ხელი მიგვიწვდა. ჩემი აზრით, კაცობრიობამ მიზეზი საკუთარ თავში უნდა ეძებოს და თუ ატლანტიდასავით წყალი დაგვფარავს ან მიწისძვრა დაგვანგრევს, ეს ისევ ჩვენი  ბრალი იქნება, რადგან დედამიწიდან აღარაფერი დავტოვეთ.

ჩემი აზრი კი ასეთია. ადამიანი ქვეცნობიერში მუდამ ფიქრობს და ეშინია სიკვდილის. მეც არ ვარ გამონაკლისი. სიკვდილის საშინლად მეშინია. ეს ბუნებრივიცაა. ადამიანებს, რომლებსაც სიკვდილის არ ეშინიათ და რელიგიური აღმაფრენით უდგებიან ამ საკითხს ( არ მაქვს ლაპარაკი საეკლესიო მსახურებზე, ვგულისხმობ ჩვეულებრივ ადამიანებს), მგონია რომ ცოტა არ იყოს ფანატიზმში გადასდით რწმენა.

ჰოდა მაშინ წარმოვიდინოთ, რა არის ნორმალური ადამიანისთვის იმაზე მეტი საშინელება, თუ არა სამყაროს აღსასრული, როდესაც კვდები საშინელი სიკვდილით და როდესაც ყველაფერი თავზე გენგრევა? როდესაც უკვე ძველებურად აღარაფერი იქნება?  სწორედ ესაა ჩვენი ბუნებრივი შიში. ამის გვეშინია მუდამ და პატარა გაგონილ ამბავსაც კი ვამძაფრებთ და ტრაგიკულად აღვიქვამთ. გავრცელებული პიარ-კამპანია და ჭორი კი ყველამ კარგად ვიცით რაცაა. და  მშიშარა ადამიანებზე როგორ მოქმედებს.

მე უბრალოდ ერთადერთი რამ მიკვირს ამ ხალხის. რა უხარიათ? როდესაც ამბობენ, რომ სამყაროს აღსასრული მოვა და მსოფლიო გაწყდება, აი აქ რა უხარიათ? ეს დღემდე გამოუცნობი რჩება ჩემთვის.

თუ ვინმეს ოდესმე ჩემი აზრი დააინტერესებს , თუ რას ვფიქრობ 2012 წლის აპოკალიფსზე, ჩემი აზრი ასეთია. მართალია ფანატიკოსი არ ვარ და ყველაფერში ლოგიკურ ახსნას ვეძებ, მაგრამ ვარ ქრისტიანი და  ერთი რამე ზუსტად ვიცი. ჩვენ ღმერთმა შეგვქმნა და ღმერთივე მოგვიღებს ბოლოს, როცა კი მოისურვებს. ასე რომ მისი განზრახვების შესახებ არც მკითხავებმა იციან, არც წინასწარმეტყველებმა და არც მეცნიერებმა

თქვენ რას ფიქრობთ სამყაროს აღსასრულის შესახებ?

 

მსოფლიოს ხუთი ყველაზე სასტიკი სერიული მკვლელი +18

გამარჯობათ, მე სოფო   ვარ, ეს ჩემი პირველი გესთ პოსტია ჩემი ბლოგერობის წელიწადნახევრიანი მოღვაწეობის განმავლობაში და ისიც იმ ადამიანის ბლოგზე ვწერ, ვისთანაც 17 წლიანი მეგობრობა მაკავშირებს.

ჰოდა სხვა რაზე უნდა დამეწერა თუ არა სერიულ მკვლელებზე დავიწყოთ.

1. კანიბალი ძმები – შენ ჩანგვინი და შენ ჩანგპინგი (ჩინეთი)

მათ ბიზნესი ავტონაწილების გაყიდვით დაიწყეს, მაგრამ საქმე არც ისე კარგად წავიდა. როცა ფინანსურ სიძნელეებს გადააწყდნენ, გადაწყვიტეს თავი სხვანაირად ერჩინათ და გახსნეს სასადილო, სადაც ისინი საჭმელებს ადამიანის შიგნეულობით ამზადებდნენ. მათ 2003დან 2004 წლამდე 11 მსუბუქი ყოფაქცევის ქალი მოკლეს, ნარჩენებს კი მჟავით ამუშავებდნენ და ტუალეტში რეცხავდნენ.

ისინი ჩინეთის მთავრობამ სიკვდილით დასაჯა, ქალი კი რომელიც მეძავების მონახვაში ეხმარებოდა, 20 წლით დააპატიმრეს.

2. ტედ ბანდი (ამერიკის შეერთებული შტატები)

ტედი ერთ-ერთი ყველაზე ცნობადი სახელია სერიულ მკვლელებს შორის. მან 30 ქალი დახოცა, რომლებიც ასაკით 15 წლიდან 25 წლამდე მერყეობდნენ და გარეგნობითაც ერთმანეთს წააგავდნენ. ისინი ტედის თავის ყოფილ შეყვარებულს, სტეფანი ბრუკს აგონებდნენ.

ტედი მსხვერპლს ჯერ აწამებდა, მერე აუპატიურებდა იქამდე, სანამ ისინი მოკვდებოდნენ, ამიტომ ტედი მანიაკ ნეკროფილების სიაშიც შევიდა.

1989 წელს ფლორიდის შტატში მას ელექტრო სკამზე მიუსაჯეს სიკვდილი.

3. დენის ნილსენი (ინგლისი)

დენისი ორიენტაციით ჰომოსექსუალი იყო და მისი მსხვერპლების რიცხვსაც ძირითადად მამაკაცები შეადგენდნენ. სერიულმა მკვლელმა 15 მამაკაცი მოკლა და იმისთვის რომ გაეგრძელებინა მათთან სექსუალური კავშირი, მათ გვამებს სახლში ინახავდა. მეზობლები საეჭვო სუნმა შეაწუხა, რომელიც დენისის ბინიდან გამოდიოდა და პოლიციამ დააპატიმრა.

თავდაპირველად 25 წელი მიუსაჯეს, რომელიც შემდეგ სამუდამო პატიმრობით შეიცვალა.’

4. აჰმად სურაჯი (ინდონეზია)

აჰმადმა იმსხვერპლა 46 ქალის სიცოცხლე. მისი მტკიცებით მას მამამისის სული ეცხადებოდა, რომელიც ეუბნებოდა, რომ ეს ქალები ნელ ცეცხლზე უნდა დაეწვა და მათი სულებიდან ის მაგიურ ძალებს მიიღებდა. მისი მსხვერპლებით ჯერ ცეცხლზე იწვებოდნენ, მერე აჰმადი რიტუალებს ატარებდა და მათ სისხლს სვამდა. რაც მთავარია მას სჯეროდა, რომ ამას ხალხისთვის აკეთებდა და ასე გახდებოდა მაგიური მკურნალი.

აჰმადი სიკვდილით დასაჯეს.

5. ალექსანდერ პიშუჩკინი (რუსეთი)

მის ანგარიშზე 49 სიცოცხლეა. მისი მსხვერპლები ძირითადად უსახლკარო მამაკაცები იყვნენ. ის მსხვერპლს უკნიდან ეპარებოდა და ჩაქუჩით უტეხავდა თავს, ისე რომ სისხლი არ შეშხეფებოდა. ასე უფრო კომფორტული იყოო – განაცხადა ალექსანდერმა. მან სასამართლოში ითხოვა მის მსხერპლების რიცხვს კიდევ თერთმეტი მიემატებინათ, რომ 60-მდე ასულიყო.

მიესაჯა სამუდამო პატიმრობა.

Haunted houses

ადამიანების უმრავლესობას მოჩვენებების  სჯერა. უფრო მეტიც, ხანდახან ისინი თვითონ აწყდებიან საშიშ რეალობას, განსაკუთრებით პოლტერგეისტს, რადგან ის უფრო სახლის “შინაური” მოჩვენებასავითაა და ზოგ შემთხვევაში აგრესიული, ზოგჯერ კი კეთილადაა განწყობილი მაცხოვრებლების მიმართ. ხშირ შემთხვევებში, მისი აქტიურობა აგრესიით იწყება, რაც ცოტა მერე დამშვიდებულ ხასიათს იღებს და სახლის პატრონებს უმეგობრდება.

მაგრამ არსებობენ სახლებიც, რომელბიც გარდაცვლილი ადამიანების სულებით არიან შეპყრობილნი და ხანდახან ისინი საკმაოდ საშიშ და აგრესიულ მოწინააღმდეგეებს წარმოადგენენ.

ასეთი სახლები ხშირად ძალიან ცნობილი ხდება თავისი მოჩვენებებით და ტურისტების საყვარელი ადგილიცაა ხოლმე. ვისაც ექტრემალური შეგრძნებები იზიდავს,  სტუმრობენ შეპყრობილ სახლებს და ცნობისმოყვარეობასაც იკმაყოფილებენ. შეპყრობილი სახლებიდან ძალიან ბევრია ცნობილი, სადაც უამრავი ტურისტი მიდის, მათ მოსაზიდად კი ათასნაირი ისტორიები ითხზვება და თავიდან იწერება.

მე კი დღეს უნდა მოგიყვეთ ერთერთი შეპყრობილი სახლის შესახებ, რომლის ისტორიაც ძალიან ძველია და აქედან გამომდინარე, მე ვფიქრობ რომ რეალური და საკმაოდ საინტერესო.

Blickling Hall- ერთერთი საკმაოდ ცნობილი და ტურისტებისთვის საყვარელი სახლია, სახლი კი არა სასახლე. ინგლისში ის ყველაზე შეპყრობილ სახლად აღიარეს. Blickling Hall მდებაროებს ინგლისში, ნორფოლკში. ის საკმაოდ დიდ ტერიტორიას იკავებს და ძალიან ლამაზი და საკმაოდ გრანდიოზული ნაგებობაა.

მისი ისტორია შემდეგია. Blickling Hall იყო  ანა ბოლეინის ერთერთი ბავშობის საცხოვრებელი სახლი. ანა ბოლეინი კი ჰენრი VIIIს ერთერთი ცოლი იყო. როგორც ვიცით ჰენრის ექვსი ცოლი ჰყავდა. ანა მისი მეორე ცოლი იყო. ჰენრი ავადმყოფური აზრით იყო შეპყრობილი, რომ აუცილებლად ვაჟიშვილი ჰყოლოდა, რომ მისთვის მიეცა შთამომავლობა. მისმა პირველმა ცოლმა, ეკატერინე არაგონელმა, ვაჟიშვილი ვერ გაუჩინა, რის გამოც ჰენრი მას დაშორდა და ცოლად ანა ბოლეინი მოიყვანა. ანამაც გოგონა გააჩინა, მომავალი დედოფალი, ელისაბედ I. თუმცა ვაჟი არც მას გაუჩნდა, რის შემდეგაც ჰენრიმ მასთან გაყრაც მოინდომა. და ღალატის ბრალდებით სიკვდილით დასაჯა.

1536 წლის 19 მაისს ანას თავი მოჰკვეთეს. ამის მერე Blickling Hall ში ანას მოჩვენება დასეირნობს. ყოველ წელს, სიკვდილით დასჯის დღეს, ანას უთავო მოჩვენება ჩნდება სასახლეში, ეტლში, რომელსაც ასევე უთავო მეეტლე ატარებს. მაგრამ ანას თავი არ დაუკარგავს, ის თავს ხელით ატარებს და ისე აფრთხობს ტურისტებს

ეს რა შუაში იყო, მაგრამ მაინც

 

მზითვი…

საქართველოში დღემდე შემორჩენილია მზითვის ტრადიცია, როცა ქალმა რაღაც გარკვეული ნივთი უნდა ან თუ სურს წაიღოს ქმრის ოჯახში, როდესაც თხოვდება. მე ტრადიციების არამოყვარული და მგმობელი ადამიანი ვარ და თითქმის არც ერთი ტრადიცია არ მიყვარს და არ მომწონს სიმართლე რომ ითქვას, მაგრამ ამ წესს ასე თუ ისე ვიზიარებ, ოღონდ ჩემი ხედვით და ჩემი თვალსაზრისით.

ახლა და დიდი ხანია უკვე, რომ საქართველოში აღარაა დოგმა, ქალმა აუცილებლად რამე წაიღოს მზითვში, თუ არ უნდა მგონი არც არავინ აძალებს, თუ არ ჩავთვლით გადმონაშთ დედამთილებს, ამ ქვეყანაზე ძლივსღა რომ დაფოქიალებენ, სამაგიეროდ გესლს ანთხევენ ისეთს, იცოცხლე, რამდენიმე ადამიანს მწყობრში წააქცევს.

ჩემი აზრით, როდესაც ქალი თხოვდება, ასე თუ ისე, რამე უნდა წაიღოს, თუნდაც თეთრეული, თუნდაც ჰიგიენული საშუალებები, თუნდაც თავისთვის ერთი პირსახოცი მაინც. ამას მზითვად ვთვლი, თუმცა ეს სიტყვა იმდენად არ მიყვარს, საკმაოდ მკაცრი სახელია “მზითვი”, მაგრამ სინონიმი ვერ მომიგონებია, ასე რომ ისევ “მზითვს” ვიტყვი ხოლმე სხვათა შორის დღემდე არის ისეთი ტრადიციასავით პატარა წესი, რომ ქალის მშობლები ყიდულობენ ან ავეჯს, ან საწოლს ან რაღაც მსგავსს. არც ეს მაღიზიანებს, შვილი დედასია და რასაც უნდა იმას უყიდის

ჰოდა ამ დღეებში მეგობართან ვიყავი გასული, რომელიც სამზითვოდ მთლად არა, მაგრამ მომავალი ოჯახისთვის საჭირო ნივთებს ინახავს, და ძალიანაც მომწონს, მეც ვფიქრობ, ხომ არ დამეწყო ცოტა-ცოტა რაღაცების შეგროვება, ცუდი არ იქნებოდა შეიძლება გამკიცხოთ და დამცინოთ, მაგრამ ვიმეორებ, რომ მე რა ვამბობ საბნებს, ლეიბებს, და ა.შ. უბრალოდ თუნდაც პირადი თეთრეული გააყოლო ხელს, როცა თხოვდები, ცუდი არაა მგონი.

ბოლოს და ბოლოს მშობლებო, იამაყეთ ჩემით. ქართველობა რაღაცაში მაინც მეტყობა, სულ რომ მსაყვედურობენ, ქართველის გარდა ყველაფერი ხარო

ახლა კი ჩემს მეგობართან გადაღებულ სურათებს შემოგთავაზებთ

 

ახლა კი გიტოვებთ პოსტისთვის სრულიად შეუფერებელ, თემიდან ბოლომდე ამოვარდნილ, მაგრამ ჩემთვის საყვარელ სიმღერას და არა მარტო ჩემთვის